Zo 'plat' is het soms ook

Fiets in de weg

In gedachten verzonken wandel ik door de schuifdeur, Hoog Catharijne uit. Ik breek er mijn hoofd over wat ik aan gemeenten mee kan geven: hoe kunnen zij voor jongeren met een beperking het verschil maken? Wanneer ik om me heen kijk, ligt – een deel van – het antwoord ineens op straat.

“Hier géén fietsen plaatsen i.v.m. mindervalidenopgang” is te lezen op de zijgevel van de Dixons. Boven de tekst een verbodsbord, een vette rode streep door een fiets. De boodschap is duidelijk. Maar kennelijk hebben we er met z’n allen schijt aan en planten daar doodleuk en in groten getale onze fiets. Daar sta je dan (zit je dan, wat zeg je eigenlijk?) met je rolstoel, met al je goede plannen.

Het maakt maar weer eens pijnlijk duidelijk hoe groot de invloed van de omgeving is op het meedoen van mensen met een beperking. Soms gaat het dan om hele ‘platte’ dingen dus. De bus die niet voor je stopt. De deurdranger die te strak staat afgesteld. Of, in dit geval, de mindervalidenopgang die men met zijn fiets heeft gebarricadeerd.

Een signaal dat wellicht een andere aanpak nodig is. Maakt juist een verbodsbord dat we er wél lekker onze fiets neerzetten. Is dat een Hollands trekje?

Misschien dus een andere tekst? “He jij daar, ik wil hier ook gewoon boodschappen kunnen doen (of kunnen werken!), net als jij, wil je je fiets tien meter verderop parkeren? Dank je wel!”

Reactie toevoegen